Najczęściej zadawane pytania

Oleje nazywane „naturalnymi” lub bezbarwnymi nie zawierają pigmentów. Mimo to podkreślają usłojenie i kolor drewna (ożywiają je). Stopień ożywienia zależy od rodzaju oleju i użytego gatunku drewna.

Należy pamiętać, że przedstawione kolory mogą różnić się od oryginału w zależności od monitora! Służą one jedynie jako niewiążąca wskazówka, aby dać wyobrażenie o kolorze.

Aby uzyskać właściwe wyobrażenie o kolorze, użytkownik powinien najlepiej wykonać próbę na kawałku materiału.

Odcień olejowanego obiektu zależy od kilku czynników: rodzaju, właściwości i barwy bazowej drewna, indywidualnego sposobu pracy użytkownika oraz szlifu drewna.

»OLI-NATURA Öle & Wachse« w wersji »Natur« nie zawierają pigmentów. Mimo to podkreślają usłojenie i kolor drewna. Stopień uwydatnienia barwy zależy od rodzaju oleju i zastosowanego gatunku drewna.

Kolorowe »OLI-NATURA Öle & Wachse« nadają drewnu kolor. Zawarte w nich pigmenty zachowują strukturę drewna i nadają powierzchni naturalną barwę. Jednocześnie stabilne na działanie promieni UV pigmenty pomagają możliwie długo przeciwdziałać naturalnej zmianie koloru drewna.

»OLI-NATURA Öle & Wachse« w wersji »Weiß gekälkt« zawierają białe pigmenty, które przeciwdziałają uwydatnieniu barwy. Wygląd drewna jest rozjaśniony (bielony), pory są delikatnie zabarwione na biało i uwydatniają się na powierzchni.

»OLI-NATURA Öle & Wachse« w wersji »Polarweiß« zawierają dużą ilość białych pigmentów, dzięki czemu drewno zostaje wyraźnie rozjaśnione.

Standardowe odcienie z jednej serii produktów można bez problemu ze sobą mieszać, dzięki czemu dostępna jest szeroka gama kolorów.

Przygotowanie powierzchni powinno być zawsze wykonane starannie, aby uzyskać optymalny efekt na powierzchni.

Zmiany koloru drewna są naturalnym procesem: ciemne drewno z czasem jaśnieje, a jasne ciemnieje. Powstawaniu wynikających z tego różnic w kolorze można przeciwdziałać, równomiernie wystawiając drewno na działanie światła i nie pozostawiając przedmiotów na długo w tym samym miejscu. Drewno miękkie, takie jak sosna i jodła, zmienia kolor najszybciej. Zmian koloru można całkowicie uniknąć tylko poprzez ochronę mebli przed światłem słonecznym. Oleje pigmentowane również zapewniają większą stabilność koloru i możliwie długo przeciwdziałają naturalnym zmianom koloru drewna.

Przyczyny powstawania plam na drewnie mogą być różnorodne: od zawartych w drewnie barwników, które „wypływają”, po gwoździe lub grzyby w drewnie powodujące niebieskie albo czarne przebarwienia. Również drewno tropikalne i termodrewno zawierają naturalne barwniki, które mogą być wypłukiwane z drewna przez deszcz lub wodę do podlewania i powodować plamy.

Drewno zawierające kwas garbnikowy (dąb) reaguje pod wpływem wody z pozostałościami metali zawierającymi żelazo. Reakcja ta objawia się niebieskim lub czarnym przebarwieniem, które często bywa mylone z zaatakowaniem przez grzyby. Częstą przyczyną jest obróbka metalu w pobliżu drewna dębowego lub pozostałości metalu na papierze ściernym.

Przyczyną może być również niedostateczne nasycenie drewna, ponieważ nie ma ono już wystarczającej ochrony. Zabezpieczenie drewna znajdującego się na zewnątrz należy regularnie odnawiać.

Jeśli powierzchnia sprawia wrażenie równomiernie naoliwionej lub zabezpieczonej olejem/woskiem, a zatem można wykluczyć częściowe nałożenie zbyt małej ilości materiału, wiele wskazuje na nierównomierne przeszlifowanie drewna.

Szlifowanie w znacznym stopniu wpływa na chłonność drewna. Drobno oszlifowane powierzchnie wchłaniają mniej oleju i w efekcie są jaśniejsze. Powierzchnia wygląda nierównomiernie, a ślady szlifowania są zwykle wyraźnie widoczne.

Bardzo wyraźne różnice jasności i ciemności pojawiają się również wtedy, gdy podczas renowacji stara powłoka nie została całkowicie zeszlifowana. W tych miejscach olej nie może wniknąć w drewno lub wnika tylko w niewielkim stopniu. W rezultacie powstają różne akcenty kolorystyki drewna.

ZAPOBIEGANIE BŁĘDOM: Temu rodzajowi uszkodzenia można zapobiec wyłącznie poprzez staranne przygotowanie powierzchni. Należy bezwzględnie przestrzegać kolejności szlifowania opisanej w kartach technicznych.

USUWANIE BŁĘDÓW: Tego rodzaju uszkodzenia nie można usunąć poprzez częściową obróbkę. Całą powierzchnię należy zeszlifować, a następnie ponownie naoliwić zgodnie z opisem w karcie technicznej. Wybór gradacji papieru ściernego do stopniowego szlifowania drewna zależy od rodzaju uszkodzenia.

Fornir surowy to nic innego jak prawdziwe drewno, tylko cieńsze. Dlatego można go olejować lub pokrywać olejowoskiem twardym tak samo jak drewno lite. Należy uwzględnić jego niewielką grubość, która wynosi średnio od 0,55 do 0,65 mm. W związku z tym powierzchnia fornirowana szybciej się nasyca niż drewno lite. Olej należy nakładać oszczędnie, a jego nadmiar usunąć po krótkim czasie wchłaniania.

Należy zachować ostrożność podczas renowacji fornirów, które były już poddane obróbce powierzchniowej. Starą powłokę trzeba całkowicie zeszlifować, ponieważ jej pozostałości sprawiłyby, że późniejsza obróbka olejem wyglądałaby nierównomiernie. Ze względu na niewielką grubość fornirów uważamy prawidłowe przygotowanie drewna za niemal niemożliwe. Przeszlifowania na wylot prawie nie da się uniknąć.

Właściwości schnięcia i użytkowe olejów są w dużej mierze określane przez zawartość nienasyconych kwasów tłuszczowych, które reagują z tlenem z powietrza (utwardzanie oksydacyjne) i odpowiadają za możliwość utwardzania się oleju.

Oliwa z oliwek na przykład nigdy nie twardnieje. Również oleje słonecznikowe zawierają niewielką ilość nienasyconych kwasów tłuszczowych, przez co schną bardzo powoli. Ponadto pod wpływem ogrzewania ponownie miękną, przez co ich powierzchnia staje się lepka i podatna na zabrudzenia. Należy również pamiętać, że oleje spożywcze często zawierają jeszcze śluzowe lub zawieszone substancje zawierające białko, które mogą zjełczeć, jeśli drewno zostanie nimi nasączone.

Oleje OLI-NATURA zawierają dużą ilość schnących olejów lnianych, olejów do drewna oraz modyfikowanych żywic naturalnych. Składniki te schną szybko, a po utwardzeniu nie można ich już stopić. Dzięki temu powierzchnia jest znacznie mniej podatna na uszkodzenia i łatwiejsza w pielęgnacji.

Krótki opis pokostu lnianego

Pokost lniany to naturalny środek do ochrony drewna wewnątrz i na zewnątrz, składający się zasadniczo z gotowanego oleju lnianego z minimalną ilością dodatku schnącego. Po utwardzeniu tworzy przezroczystą, hydrofobową warstwę ochronną. Nazywa się ją pokostem; termin ten pochodzi od francuskiego słowa „Vernis”, które oznacza „lakier”.

Jaka jest różnica między olejem lnianym a pokostem lnianym?

Pokost lniany to zasadniczo olej lniany z dodatkiem środka suszącego. Po dodaniu substancji schnącej olej lniany staje się pokostem lnianym.

 

Jaki środek suszący jest dodawany?

Do pokostu lnianego OLI-NATURA dodaje się jedynie 0,4% najnowszej generacji środka manganowego jako sykatywy. Środek ten nie zawiera ołowiu ani kobaltu i służy do przyspieszenia pełnego utwardzania.

 

Jak powstaje pokost lniany?

Olej lniany pozyskuje się przez tłoczenie na zimno nasion lnu. W przypadku lnu jest to bardzo wydajne, ponieważ nasiona zawierają około 90% oleju lnianego. Aby olej nie jełczał w drewnie, jest oczyszczany, odśluzowywany i dokładnie filtrowany. W celu przyspieszenia procesu utwardzania olej lniany jest gotowany i mieszany z przyspieszaczem (sykatywą). W ten sposób z oleju lnianego powstaje pokost lniany.

 Czy mogę stosować pokost lniany jako olej spożywczy? 

„Olej lniany jako olej spożywczy” zawiera substancje towarzyszące pożądane w zdrowej diecie. W drewnie mogą one jednak pleśnieć lub jełczeć. Aby temu zapobiec, nasz pokost lniany jest dokładnie filtrowany, odśluzowywany i minimalnie wzbogacany środkiem suszącym. Dlatego nie należy stosować go jako oleju spożywczego. W ten sposób z oleju lnianego powstaje pokost lniany.

 

Czy pokost lniany jest toksyczny?

Nie, pokost lniany to zasadniczo olej lniany z dodatkiem środka suszącego. Jako środek do malowania nie jest więc toksyczny. Utwardzony pokost lniany spełnia wymagania normy DIN EN 71-3 (bezpieczeństwo zabawek) oraz DIN 53160 (odporność na ślinę i pot) i może być bez obaw stosowany na powierzchniach drewnianych mających kontakt z żywnością. 

 

Jak długo schnie pokost lniany?

W zależności od wilgotności powietrza i temperatury olejowana powierzchnia jest sucha w dotyku po 1-2 godzinach, a po 16-24 godzinach sucha i gotowa do ponownej obróbki. Pełne utwardzenie następuje po 21 dniach.  To, jak szybko pokost lniany schnie i twardnieje, zależy zasadniczo od trzech czynników: temperatury, wilgotności powietrza i grubości warstwy.  Ponieważ olej utwardza się wskutek pochłaniania tlenu z powietrza, dobra wentylacja oraz wysokie temperatury sprzyjają reakcji utleniania. Słaba cyrkulacja powietrza, podwyższona wilgotność oraz niska temperatura mogą natomiast spowalniać pełne utwardzanie.  Jeśli nałożono zbyt dużo pokostu lnianego i nie usunięto nadmiaru, wyschnięcie i utwardzenie lepkiej powierzchni może trwać bardzo długo.

Czy pokost lniany nadaje się do desek do krojenia?

Tak, nasz pokost lniany nadaje się do desek do krojenia i powierzchni mających kontakt z żywnością. Pokost lniany OLI-NATURA spełnia wymagania niemieckiego kodeksu żywności, pasz i artykułów pierwszej potrzeby (LFGB) dotyczące wyrobów użytkowych w zakresie odporności na ślinę i pot. Badanie opiera się na normach DIN 53160-1 i -2. Ponadto po pełnym utwardzeniu produkt spełnia wymagania normy DIN EN 71-3 (bezpieczeństwo zabawek).

 

Na co należy zwrócić uwagę podczas aplikacji?

Pokost lniany można łatwo nakładać bawełnianą szmatką lub pędzlem. Zazwyczaj wystarczą dwie do trzech warstw, aby uzyskać pożądany wygląd lub nasycenie drewna. Należy jedynie pamiętać, aby po około trzydziestu minutach usunąć na mokro nadmiar oleju, którego drewno już nie wchłania, za pomocą chłonnej, niestrzępiącej się bawełnianej szmatki.  W przeciwnym razie pozostanie on na powierzchni w postaci lepkiej warstwy i znacznie opóźni schnięcie.

 

Jak pachnie pokost lniany?  

Proces utwardzania pokostu lnianego można również śledzić za pomocą węchu. Zapach jest opisywany różnie: od korzennego, przez siano, zioła i stęchliznę, aż po lekko rybny.  Charakterystyczny zapach oleju lnianego jest szczególnie wyczuwalny podczas utleniania i zależy również od rodzaju użytego drewna oraz wielkości powierzchni. Albo jest to „miłość od pierwszego zapachu”, albo marszczy się nos. Zapach jest jednak całkowicie nieszkodliwy i znika po utwardzeniu oleju.

 

Czy pokost lniany nadaje się do blatów kuchennych?

Tak, nasz pokost lniany nadaje się do blatów kuchennych. Spełnia wymagania niemieckiego kodeksu żywności, pasz i artykułów pierwszej potrzeby (LFGB) dotyczące wyrobów użytkowych w zakresie odporności na ślinę i pot. Badanie opiera się na normach DIN 53160-1 i -2. Ponadto po pełnym utwardzeniu produkt spełnia wymagania normy DIN EN 71-3 (bezpieczeństwo zabawek).  Blaty kuchenne z nieobrabianego litego drewna można szybko zaimpregnować i zabezpieczyć pokostem lnianym. Zaleca się nakładanie kilku warstw, aż drewno przestanie wchłaniać olej.

 

Czy z pokostu lnianego mogę przygotować półolej?

Tak, po dodaniu olejku pomarańczowego lub terpentyny balsamicznej pokost lniany staje się półolejem. Wymieszaj pokost lniany z olejkiem pomarańczowym lub terpentyną balsamiczną w proporcji 1:1. Rozpuszczalnik poprawia penetrację i przyspiesza schnięcie. Taki półolej idealnie nadaje się do gruntowania drewna i innych chłonnych podłoży, takich jak gips, korek, cement itd. Dlatego niektórzy użytkownicy stosują półolej jako pierwszą warstwę, a dopiero później czysty pokost lniany. Podgrzany pokost lniany również zwiększa zdolność oleju lnianego do wnikania.

 

Czy pokost lniany zmienia kolor drewna?

Pokost lniany nie zawiera pigmentów. Mimo to podkreśla usłojenie i kolor drewna (ożywia go). Szczególnie jasne gatunki drewna zyskują ciepły, miodowy odcień. Uzyskany kolor i efekt ożywienia w dużej mierze zależą od podstawowego odcienia olejowanego drewna. Po utwardzeniu pokost lniany tworzy przezroczystą, hydrofobową warstwę ochronną.

 

Czy pokost lniany stwarza ryzyko samozapłonu?

Tak, nasączone olejem szmaty i ściereczki mogą ulec samozapłonowi wskutek nagromadzenia ciepła. Pokost lniany utwardza się bowiem naturalnie przez pochłanianie tlenu z powietrza. Powstaje przy tym ciepło, które zwykle jest odprowadzane do otoczenia i jest całkowicie nieszkodliwe. Jednak w nasączonych olejem i zgniecionych szmatach, ściereczkach, padach lub gąbkach ciepło nie może się ulatniać, przez co w niekorzystnych warunkach mogą one ulec samozapłonowi. Dlatego nie należy nigdy pozostawiać tłustych ściereczek ani szmat bez nadzoru. Należy nasączyć je wodą, rozwiesić na zewnątrz i pozostawić do wyschnięcia. Po takim przygotowaniu można je bezpiecznie wyrzucić po wyschnięciu. Alternatywnie nasączone olejem szmaty i gąbki można przechowywać pod wodą lub tymczasowo umieścić w szczelnie zamykanym pojemniku. Sam produkt nie jest jednak samozapalny.

Jak czyścić pędzle?

Do czyszczenia pędzli i narzędzi po nałożeniu pokostu lnianego OLI-NATURA należy użyć rozcieńczalnika do olejów OLI-NATURA lub środka czyszczącego i rozcieńczalnika na bazie benzyn do ekstrakcji (zwanego również zamiennikiem terpentyny).

Jeśli chcesz olejować wnętrze szafki, olej musi mieć możliwość reagowania z tlenem z powietrza, aby się utlenić. Aby nie odcinać oleju od dostępu tlenu z powietrza, szuflady muszą pozostać szeroko otwarte aż do całkowitego utwardzenia oleju. W przeciwnym razie mogą wystąpić opóźnienia w schnięciu i utrzymujący się przez długi czas zapach.

Ole na bazie naturalnych olejów nie tworzą warstwy powierzchniowej, lecz stanowią raczej impregnację otwartoporową. Wnikają głęboko w pory i niezawodnie chronią drewno od wewnątrz. Oleje impregnujące mają zazwyczaj niski stopień połysku, a usłojenie drewna jest wyraźnie podkreślone.

Oleje twardowoskowe (olej plus wosk) natomiast łączą właściwości olejów i wosków. Podczas gdy olej konserwuje drewno od wewnątrz, wosk pozostaje jako cienka warstwa na jego powierzchni. Rezultatem jest matowy połysk i bardzo trwała powierzchnia.

Oba rodzaje olejów są oferowane w dwóch wariantach zawartości części stałych: Medium-Solid i High-Solid.

Częstym błędem jest nakładanie zbyt dużej ilości oleju /zbyt grubych warstw, przez co pory drewna nie mogą już wchłonąć oleju - drewno jest „przesycone”. 

Olej nie może już prawidłowo utwardzić się wewnątrz drewna i pozostaje na powierzchni w postaci lepkiej warstwy.

Dlatego zawsze należy usuwać nadmiar oleju.

W tym przypadku naniesiono więcej oleju, niż pory drewna są w stanie wchłonąć. Olej pozostaje na powierzchni, a jego wierzchnia warstwa tworzy ciągliwo-sprężystą powłokę, która odcina znajdującą się pod nią warstwę oleju od tlenu z powietrza. Powoduje to lepkość i wyraźne opóźnienie utwardzania.

UNIKANIE BŁĘDÓW: Nakładać olej równomiernie i cienką warstwą, a nadmiar oleju, którego drewno nie wchłania i którego nie można już wmasować, w odpowiednim czasie zebrać szmatką do usuwania oleju lub bawełnianą ściereczką albo ściągnąć gumową ściągaczką.

W przypadku czystych olejów działanie ochronne i jednolity wygląd powierzchni uzyskuje się wraz z nasyceniem powierzchni drewna.

Jeśli nałoży się zbyt mało oleju, często powstają jasne plamy, a działanie ochronne nie jest zapewnione. Już podczas nakładania oleju można zauważyć różną chłonność drewna. Można ją wyrównać, natychmiast ponownie olejując lub rozprowadzając olej.

W przypadku olejów z twardym woskiem należy na podstawie rzeczywistego zużycia kontrolować zalecaną ilość nakładanego produktu, ponieważ w przeciwnym razie działanie ochronne nie będzie zapewnione i mogą wystąpić wady powierzchni. Również tutaj można dokonać korekty poprzez szybkie ponowne olejowanie.

Zużycie oraz wydajność oleju zależą między innymi od chłonności, rodzaju i właściwości drewna, sposobu pracy użytkownika oraz szlifowania drewna. Podane wartości orientacyjne mogą zatem zawsze się różnić.

Często nazywane również środkami zapobiegającymi tworzeniu się kożucha. Dodatki te stosuje się, aby zapobiec tworzeniu się kożucha na powierzchni oleju w zamkniętym, oryginalnym opakowaniu. W naszych olejach i woskach OLI-NATURA stosujemy dodatek niezawierający oksymów najnowszej generacji, którego działanie jest dopasowane do bezkobaltowego sykatywu.

-> W przypadku olejów schnących oksydacyjnie w otwartych opakowaniach zachodzi reakcja z tlenem obecnym w powietrzu znajdującym się w puszce, co może prowadzić do tworzenia się kożucha. Dlatego otwarte opakowania należy zużyć możliwie szybko, natychmiast ponownie szczelnie zamknąć i chronić przed działaniem promieni słonecznych.

Suszki, zwane również przyspieszaczami. Służą do przyspieszania oksydacyjnego sieciowania schnących olejów, aby przyspieszyć ich technicznie efektywne zastosowanie. Stosujemy wyłącznie pozbawione ołowiu i kobaltu suszki najnowszej generacji.

Przyspieszacz schnięcia do oksydacyjnie schnących olejów, który przyspiesza reakcję sieciowania, a tym samym skraca czas twardnienia.    

Oli lakiery stosują wyłącznie bez ołowiu i kobaltu środki suszące.   

Suszenie oksydacyjne jest szczególnym wariantem sieciowania chemicznego, który dotyczy schnących olejów. Podczas suszenia oksydacyjnego poszczególne cząsteczki spoiwa łączą się ze sobą dzięki tlenowi z powietrza, który pełni funkcję czynnika sieciującego. Warunkiem jest obecność nienasyconych kwasów tłuszczowych, występujących na przykład w oleju lnianym, tungowym lub sojowym. Suszenie oksydacyjne jest znacznie przyspieszane przez zastosowanie sykatyw.

Uwaga: Podczas suszenia oksydacyjnego powstaje ciepło, które w pewnych okolicznościach może prowadzić do samozapłonu. W przypadku olejowanych powierzchni drewnianych nie ma zagrożenia, ponieważ ciepło może bez problemu się rozpraszać. Szczególną ostrożność należy jednak zachować w przypadku szmat nasączonych olejem. Jeśli są przechowywane lub wyrzucane w stanie zmiętym, ciepło nie może się rozpraszać, co może prowadzić do jego nagromadzenia, a tym samym do samozapłonu. Dlatego zużyte szmaty należy zawsze rozłożyć lub namoczyć w wodzie. Po wyschnięciu można je bez problemu i bez żadnego zagrożenia wyrzucić.

Przyczyny opóźnienia schnięcia często wynikają znadmiernego naolejeniadrewna. Ponieważ utwardzanie oleju zachodzi w wyniku pochłaniania tlenu z powietrza, dobra wentylacja oraz wysoka temperatura sprzyjają reakcji oksydacyjnej. Zbytmały dopływ powietrza, podwyższona wilgotnośćoraz niska temperatura mogą natomiast spowalniać pełne utwardzenie. Również zbytwysoka wilgotność drewnamoże utrudniać pełne utwardzenie.

Szare zabarwienie drewna na zewnątrz jest naturalnym procesem wywołanym rozkładem ligniny w drewnie pod wpływem promieniowania UV. Z czasem szarzeje również drewno olejowane. Nie każdemu podoba się naturalna patyna. Aby uniknąć tych przebarwień, należy regularnie odświeżać naturalny kolor drewna olejem. Ogólnie rzecz biorąc, oleje pigmentowane zapewniają lepszą ochronę przed promieniowaniem UV i przez dłuższy czas zapobiegają naturalnemu szarzeniu.

Jeśli powierzchnia jest równomiernie zaolejona lub pokryta olejem/woskiem, a tym samym można wykluczyć, że miejscami nałożono zbyt mało materiału, wiele wskazuje na nierównomierne szlifowanie drewna.  

Szlifowanie w istotnym stopniu wpływa na chłonność drewna. Powierzchnie drobno szlifowane wchłaniają mniej oleju i dlatego odznaczają się jaśniejszym kolorem. Powierzchnia wygląda nierównomiernie, a ślady szlifowania są zwykle wyraźnie widoczne.

Bardzo silne różnice jasności i ciemności pojawiają się również wtedy, gdy podczas renowacji stara powłoka nie została całkowicie zeszlifowana. W tych miejscach pozostałości powłoki olej nie może wniknąć lub wnika tylko w niewielkim stopniu. W efekcie powstają różne akcenty kolorystyczne odcienia drewna.

ZAPOBIEGANIE BŁĘDOM: Ostatecznie tego rodzaju uszkodzeń można uniknąć tylko dzięki starannemu przygotowaniu. Należy bezwzględnie przestrzegać kolejności szlifowania opisanej w kartach danych technicznych. 

USUWANIE BŁĘDÓW: Tego rodzaju uszkodzeń nie można usunąć poprzez miejscową ponowną obróbkę. Należy zeszlifować całą powierzchnię, a następnie ponownie ją zaolejować zgodnie z opisem w karcie danych technicznych. Wybór gradacji papieru ściernego do stopniowego szlifowania drewna zależy od rodzaju uszkodzeń.

Naturalne oleje i systemy olejowo-woskowe mają charakterystyczny własny zapach, który jest szczególnie wyczuwalny podczas utleniania i zależy również od rodzaju drewna oraz wielkości powierzchni.

Zwykle zapach słabnie po całkowitym utwardzeniu oleju. Ponieważ utwardzanie oleju zachodzi poprzez pochłanianie tlenu z powietrza, dobra wentylacja przyspiesza jego pełne utwardzenie.

Zbyt mały dopływ powietrza, podwyższona wilgotność oraz niskie temperatury mogą natomiast spowalniać pełne utwardzenie i prowadzić do długotrwałego zapachu. Również nadmierne olejowanie drewna oraz zbyt wysoka wilgotność drewna mogą utrudniać pełne utwardzenie i powodować długotrwały zapach. 

Do czyszczenia pędzli i narzędzi roboczych po nałożeniu olejów i wosków OLI-NATURA polecamy nasz przyjazny dla środowiska OLI-NATURA środek do czyszczenia pędzli lub nasz OLI-NATURA rozcieńczalnik do olejów, a także środki czyszczące i rozcieńczalniki na bazie benzyn ekstrakcyjnych. Wyjątkiem jest OLI-NATURA Scandic Oil. Do jego czyszczenia wystarczy zwykła woda.

Na wstępie: w przeciwieństwie do warstwy lakieru, powierzchowne zarysowania lub uszkodzenia olejowanej powierzchni drewnianej nie odsłaniają niezabezpieczonego drewna, ponieważ olej wnika głęboko w pory i chroni drewno od wewnątrz.

Uszkodzone miejsca/zarysowania można więc łatwo naprawić: w zależności od głębokości najpierw przeszlifować częściowo grubym papierem ściernym, a następnie drobnym papierem o gradacji do 180 lub 220. Zawsze należy szlifować w kierunku usłojenia drewna. Ślady szlifowania nie powinny być już widoczne. Następnie dokładnie odpylić i po prostu ponownie naolejować. Ewentualna różnica w kolorze z czasem się wyrówna.

Jeśli powierzchnia sprawia wrażenie równomiernie olejowanej lub olejowanej/woskowanej i można wykluczyć, że miejscami nałożono zbyt mało materiału, wiele wskazuje na nierównomierne szlifowanie drewna.

Szlifowanie w znacznym stopniu wpływa na chłonność drewna. Drobno wyszlifowane powierzchnie wchłaniają mniej oleju i przez to odznaczają się jaśniejszym kolorem. Powierzchnia wygląda niespokojnie, a ślady szlifowania są z reguły wyraźnie widoczne.

Bardzo wyraźne różnice między jasnymi i ciemnymi obszarami występują również wtedy, gdy podczas renowacji stara powłoka nie została całkowicie zeszlifowana. W tych miejscach olej nie może wniknąć w drewno lub wnika w bardzo niewielkim stopniu. W efekcie powstają różne odcienie koloru drewna.

ZAPOBIEGANIE BŁĘDOM: Tego rodzaju uszkodzeniom można ostatecznie zapobiec wyłącznie dzięki starannemu przygotowaniu. Należy bezwzględnie przestrzegać kolejności szlifowania opisanej w kartach technicznych. 

USUWANIE BŁĘDÓW: Tego rodzaju uszkodzeń nie można usunąć poprzez częściową obróbkę. Całą powierzchnię należy zeszlifować, a następnie ponownie naolejować zgodnie z opisem w karcie technicznej. Wybór gradacji papieru do stopniowego szlifowania drewna zależy od rodzaju uszkodzenia.

W przypadku zastosowań wymagających dodatku rozpuszczalnika stosujemy wyłącznie izoparafinę o wysokiej czystości, jakości medycznej, lub odaromatyzowane węglowodory.

Rozpuszczalnik optymalizuje właściwości penetracyjne powłoki i zapewnia lepszą aplikację/obróbkę olejów, wosków i żywic.

Obecnie coraz mniej producentów stosuje jako alternatywny rozpuszczalnik olejki cytrusowe lub olejki ze skórek pomarańczy, ponieważ zawierają one dużą ilość terpenów, które stwarzają ryzyko alergii. 

Drewno zawierające kwas garbnikowy (dąb) reaguje pod wpływem wody z pozostałościami metali zawierającymi żelazo. Reakcja ta objawia się niebieskim lub czarnym zabarwieniem, które często bywa mylone z porażeniem przez grzyby. Przyczyną jest często obróbka metalu w pobliżu drewna dębowego lub pozostałości metalu w papierze ściernym.

Najlepiej stosować ocynkowane lub nierdzewne okucia i wkręty.

Wstępne nawiercanie dębu i innych twardych gatunków drewna jest ogólnie zalecane, jednak nie przeciwdziała reakcji garbnikowej, ponieważ w przypadku funkcjonalnego połączenia nadal musi istnieć kontakt z drewnem.

Każdy gatunek drewna ma naturalne właściwości i własną chłonność, która w dużej mierze decyduje o tym, jak intensywnie i równomiernie olej może wnikać w drewno. Buk na przykład jest bardzo chłonnym drewnem i w niektórych miejscach chłonie olej z różną intensywnością. Dąb i jesion zachowują się natomiast korzystniej. Znaczenie ma również to, czy olej nakłada się na drewno czołowe oraz czy stosuje się drewno lite, czy fornir. Ponadto sposób szlifowania drewna ma duży wpływ na jego chłonność. Ogólnie obowiązuje zasada: im drobniejsze szlifowanie, tym mniej drewno może wchłonąć.

Lepkie powierzchnie często wynikają z przeolejenia drewna: nałożono więcej oleju, niż drewno może wchłonąć, i/lub nie usunięto jego nadmiaru. Teraz olej, ze względu na zbyt dużą grubość warstwy, nie utwardza się prawidłowo i tworzy lepką warstwę na powierzchni.

Dlatego ważne jest, aby nadmiar oleju, którego drewno nie wchłania i którego nie można już wmasować, usunąć jeszcze na mokro chłonną, niestrzępiącą się bawełnianą szmatką.

Również zbyt wysoka wilgotność drewna może utrudniać prawidłowe wchłanianie oleju i prowadzić do lepkości. Dotyczy to także zbyt małego dopływu powietrza, podwyższonej wilgotności oraz niskiej temperatury.

„Podkreślenie” lub też „efekt permanentnej wilgotności” to określenia, które obrazowo opisują, czym olejowana powierzchnia drewna różni się pod względem wyglądu od surowej powierzchni.

Surowe drewno zmienia kolor, gdy staje się wilgotne lub mokre. Odcień drewna wygląda wtedy wyraźnie intensywniej i ciemniej. To samo dzieje się po olejowaniu drewna - z tą różnicą, że efekt (w przeciwieństwie do działania wody) utrzymuje się również po wyschnięciu. Już samo zwilżenie wodą pozwala przewidzieć odcień, jaki drewno uzyska po olejowaniu.

Olej wnika w pory i nadaje drewnu większą głębię oraz blask. I rzeczywiście: wskutek zmienionego załamania światła „widzimy” głębiej w strukturę drewna, dzięki czemu postrzegany kolor jest intensywniejszy i ciemniejszy.

Środek przeciw tworzeniu kożucha / zapobiegający powstawaniu kożucha / środek zapobiegający tworzeniu kożucha

Często nazywany również środkiem zapobiegającym powstawaniu kożucha. Dodatki te stosuje się, aby zapobiec tworzeniu się kożucha na powierzchni oleju w zamkniętym oryginalnym opakowaniu. W naszych olejach i woskach OLI-NATURA stosujemy dodatek niezawierający oksymów najnowszej generacji, którego działanie jest dostosowane do bezkobaltowego sykatywu.

-> W przypadku olejów schnących oksydacyjnie w otwartych opakowaniach zachodzi reakcja z tlenem znajdującym się w puszce, co może prowadzić do powstawania kożucha. Otwarte opakowania należy zatem możliwie szybko zużyć, natychmiast ponownie szczelnie zamknąć i chronić przed działaniem promieni słonecznych.

Niestety pojęcie „High-Solid” nie jest znormalizowane. Dlatego rozgraniczenie względem poszczególnych klas jest nieco arbitralne i różni się w zależności od producenta.

W firmie Oli Lacke GmbH oleje o zawartości substancji stałych wynoszącej niemal 100% określa się jako High-Solids . Oleje te mają w nazwie produktu skrót- »HS« i zawierają niemal 0% rozpuszczalników.

Po utwardzeniu 100 % oleju pozostaje w drewnie, zapewniając mu doskonałą odporność. Ze względu na wysoką zawartość substancji stałych są jednak także »mniej płynne« w obróbce, dlatego należy wcierać je w drewno ręcznie za pomocą pada lub przy użyciu polerki. Tylko w ten sposób można uzyskać maksymalne nasycenie drewna

Termin „Medium-Solid“ nie jest znormalizowany. Dlatego jego rozgraniczenie od klasyfikacji stosowanych przez poszczególnych producentów może się różnić.

W firmie Oli Lacke GmbH oleje o zawartości substancji stałych wynoszącej 60% określa się jako Medium-Solids .

Jako rozpuszczalników używamy wyłącznie wysokoczystej izoparafiny w jakości medycznej lub odaromatyzowanych węglowodorów. Ten udział rozpuszczalnika pełni funkcję „transportera”: dzięki niemu olej jest znacznie rzadszy, dużo lepiej wnika w drewno i jest bardzo łatwy w aplikacji. Po nałożeniu oleju rozpuszczalnik odparowuje, dzięki czemu olej zawarty wewnątrz drewna twardnieje. W przypadku mebli poddawanych normalnym obciążeniom jedno nałożenie oleju zapewnia wystarczające nasycenie wstępne. Aby uzyskać wyższy stopień nasycenia drewna, a tym samym większą odporność, w przypadku powierzchni poddawanych większym obciążeniom, takich jak blaty stołów, zaleca się nałożenie drugiej warstwy.

Dyrektywa Decopaint ChemVOCFarb to dotyczący produktów zbiór przepisów UE mający na celu ograniczenie emisji LZO (emisji lotnych związków organicznych) podczas ręcznej obróbki poza zamkniętymi instalacjami, a więc przede wszystkim na placach budowy.

Dla najważniejszych powłokotwórczych materiałów budowlanych określono maksymalne wartości graniczne LZO, których od 1 stycznia 2010 r. nie wolno przekraczać.

Wyraźnie wyłączono oleje i woski, które w niewielkim stopniu tworzą powłokę i w przeciwieństwie do lakierów wnikają głęboko w drewno.

Niezależnie od tego wartości LZO w produktach OLI-NATURA High-Solid są znacznie niższe od najbardziej rygorystycznych wartości granicznych dla lakierów bezbarwnych.

DIBt to skrót od „Deutsches Institut für Bautechnik”.

Produkty budowlane muszą być oceniane pod kątem zagrożeń dla zdrowia związanych ze składnikami, które mogą uwalniać do pomieszczeń. Tak stanowi ustawa o produktach budowlanych.

Komitet ds. oceny zdrowotnej produktów budowlanych (AgBB) opublikował w 2002 roku schemat oceny, za pomocą którego można badać i oceniać emisję lotnych i trudno lotnych substancji organicznych. Podstawową metodą badawczą jest badanie produktów budowlanych w komorze testowej.

Od sierpnia 2004 roku schemat ten stanowi podstawę oceny zdrowotnej przy dopuszczaniu produktów budowlanych przez Niemiecki Instytut Techniki Budowlanej.

Wszystkie oleje i woski OLI-NATURA można stosować również na blatach kuchennych oraz deskach do krojenia.

Spełniają wymagania niemieckiego kodeksu żywności i pasz (LFGB) dotyczące wyrobów użytkowych w zakresie odporności na ślinę i pot.

Badanie to opiera się na normach DIN 53160-1 i -2. Ponadto po całkowitym utwardzeniu spełniają wymagania normy DIN EN 71-3 (bezpieczeństwo zabawek).

Szczególną uwagę należy zwrócić na nasączone olejem szmatki i ściereczki, które wskutek nagromadzenia ciepła mogą ulec samozapłonowi. Oleje schnące naturalnie twardnieją w wyniku pochłaniania tlenu z powietrza. Wytwarza się przy tym ciepło, które zwykle jest oddawane do otoczenia i nie stwarza żadnego zagrożenia. Jednak w nasączonych olejem i zgniecionych szmatkach, ściereczkach, padach lub gąbkach ciepło nie może się ulotnić, wskutek czego w najgorszym przypadku mogą one ulec samozapłonowi. Dlatego nigdy nie należy pozostawiać zaolejonych ściereczek ani szmatek bez nadzoru, lecz namoczyć je w wodzie, rozwiesić na zewnątrz i pozostawić do wyschnięcia. Po takim przygotowaniu można je po wyschnięciu bezpiecznie wyrzucić. Alternatywnie nasączone olejem szmatki i gąbki można przechowywać pod wodą lub tymczasowo umieścić w szczelnie zamykanym pojemniku.

DIN EN 71-3 to norma europejska mająca status normy niemieckiej, która określa metodę badania i wartości graniczne migracji pierwiastków toksycznych (m.in. arsenu, baru, ołowiu, kadmu, chromu, rtęci) z powierzchni zabawek dla dzieci.

Za pomocą rozcieńczonego kwasu symuluje się, jakie substancje uwolniłyby się w przewodzie pokarmowym po połknięciu zabawki.

Wymagania normy DIN EN 71-3 są spełnione tylko wtedy, gdy wszystkie wartości graniczne nie zostaną przekroczone.

Norma DIN 53160 ocenia dwa ważne kryteria - odporność na ślinę i odporność na pot - określające, w jakim stopniu drewniana zabawka dla dzieci jest odpowiednia.

Chodzi przede wszystkim o zapewnienie za pomocą symulowanego badania, że żadne barwniki z kolorowej drewnianej zabawki nie zostaną wypłukane przez ślinę lub pot, a następnie wchłonięte przez błony śluzowe jamy ustnej lub skórę.

Pomocniczo norma DIN 53160 jest również często stosowana do oceny, czy materiały nadają się do przedmiotów drewnianych mających kontakt z żywnością.

Masz jeszcze pytania? - Skontaktuj się z nami bez wahania

Ta strona jest chroniona przez hCaptcha i obowiązują na niej Polityka prywatności i Warunki korzystania z usługi serwisu hCaptcha.